دلش هوای علفزار را داشت.

چرا باید در طویله می ماند؟

خاموش و سیاه ،

                       زیر نور کمرنگ ماه

                                              که تنها از شکاف باریکی پیدا بود،

به یاد جنبنده ای افتاد که میان زباله ها دنبال غذا می گشت!

به یاد زنی که خود را می فروخت تا کمی گوشت گاو بخرد !

و به یاد بوی بد لجنزار شهوت که با بوی پهنش آمیخته بود !

او تنها سری تکان داد و یونجه های بغض کرده را بلعید .

و آهی را از سوراخ بزرگ بینی اش بیرون داد!

حالا دیگر غمگین تر شده بود!

دو سخن از حضرت محمد (ص):

ـ به زیارت دوستان خود کمتر رو تا دوستی میانه تو و ایشان فزونی گیرد.

-بیچاره آدمیزاده شکمی دارد که می گوید : مرا پر کن و گرنه رسوایت کنم . چون پر شد می گوید خالی کن وگرنه آبرویت را به باد دهم . بینوا همیشه میان دو خطر رسوایی بسر می برد.

اگر به کوه می روی ،در خلوت شبهای تنهایت ،به آسمان بالای سرت نگاه کن .

به چشم آن ستاره چشم بدوز و برای ماه ، یادگار شبهای عاشقی مان ، آواز بخوان!

دیگر واژه عشق دلش را نلرزاند .

دیگر دلش حرفها را باور نداشتند .

آن شب دلش گرفته بود.

دلش خیلی گرفته بود ،دلش شکسته بود.

هیچکس نمی دانست.

ابر آمد و بر رویش گریست.

ستاره به او لبخند زد.

ماه برایش لالایی خواند .

اما او همچنان به دوردستها خیره مانده بود ...

و گاهی اشکی از گوشه اچشمش ، از روی انحنای گونه زردش سر می خورد و می افتاد.

از پنجره به افقهای دور می نگریست. 

به عمق تاریک شب که یکپارچه بر لباسش پولک نقره دوخته بود.

به اینکه روزی کسی بود که برایش میترانامه می خواند.

او منتظر بود .

منتظر شنیدن گرمای صدایی که سرمای وجودش را تسکین بخشد.

و می ترسید از رسیدن به آن انتهایی که می نگریست .

که نکند که تنها ،

که تنها بماند.

که نکند که از سرما ،

که از سرما یخ بزند.

آه... که چقدر آدمکها بد بودند!

ریخته سرخ غروب
جابجا بر سر سنگ.
كوه خاموش است.
مي خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمني رنگ كبود.

سايه آميخته با سايه.
سنگ با سنگ گرفته پيوند.
روز فرسوده به ره مي گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پي يك لبخند.

جغد بر كنگره ها مي خواند.
لاشخورها، سنگين،
از هوا، تك تك ، آيند فرود:
لاشه اي مانده به دشت
كنده منقار ز جا چشمانش،
زير پيشاني او
مانده دو گود كبود.

تيرگي مي آيد
دشت مي گيرد آرام.
قصه رنگي روز
مي رود رو به تمام.

شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود مي نالد.
جغد مي خواند.
غم بياويخته با رنگ غروب.
مي تراود ز لبم قصه سرد:
دلم افسرده در اين تنگ غروب.

     آن که می گوید دوستت می دارم

     خنیاگر غمگینی است که آوازش را

    از دست داده است .

    ای کاش عشق را زبان سخن بود!

    آن که میگوید دوستت می دارم

   دل اندوهگین شبی است که

   مهتابش را می جوید.

   ای کاش عشق را زبان سخن بود!

صدایت همچون نغمه بلبلی عاشق ،بهترین کلام عشق را می خواند .

نگاهت همچون دریای بیکران ،زیباترین امواج احساس را نثارم می کند.

و افکارت چون پرستویی زیبا ،در ژرفای آبی آسمان مهر به پرواز در می آید.

                                                            دوستت دارم ای عاشق!

                                                            جانم نثار این عشق جاوید باد!

پر کن پیاله را

 کین آب آتشین

 دیری است ره  به حال خرابم نمی برد!

این جام ها که در پی هم می شود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب آب می رباید و آبم نمی برد!

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پرستاره اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

تا شهر یاد ها ....

دیگر شراب هم

جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق

از اوج قله های مه آلود دوردست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد !

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!

در راه زندگی

با اینهمه تلاش وتمنا و تشنگی

با اینکه ناله می کنم از دل که...آب آب...

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

پر کن پیاله را...